Kultura. Możliwość.
Działanie.

Naszym priorytetem jest promowanie literatury wysokoartystycznej i wspieranie najwartościowszych poszukiwań badawczych z zakresu humanistyki. Dowiedz się o nas więcej.

  • AutorLuan Starova
  • TytułCzasy kóz
  • PrzekładDorota Jovanka Ćirlić
  • ISBN83-917228-5-6
  • Rok wydania2005
  • OprawaMiękka
  • Format125x195 mm
  • Liczba stron208

Akcja powieści Luana Starovy rozgrywa się na Bałkanach pierwszej wiosny po zakończeniu II wojny światowej. Do stolicy nowo powstałej Republiki Macedonii przybywają setki pasterzy, aby zgodnie z dyrektywami partii przekształcić się w klasę robotniczą i dokończyć dzieło ogólnoświatowej rewolucji. Nie przybywają jednak sami – wraz z nimi pojawiają się w mieście stada kóz, które w niedługim czasie niweczą dalekosiężne plany komunistycznych ideologów.
Sugestywny obraz "koziej kontrrewolucji", który nakreślił w powieści Luan Starova, spotkał się z niezwykle przychylnym przyjęciem krytyki i czytelników w Europie. Czasy kóz przełożono m.in. na francuski, niemiecki, włoski, grecki i chorwacki. W 1997 roku książkę nominowano do prestiżowej Nagrody Jeana Moneta dla Najlepszej Powieści Europejskiej.

 Finalista Nagrody Literackiej Europy Środkowej ANGELUS 2006.

Recenzje

Czasy kóz Luana Starovy to parabola bałkańskich losów. Trafna metafora obejmująca swym zasięgiem czasy socjalistycznej federacyjnej Jugosławii, lecz także przepowiednia przyszłej tragedii półwyspu.

Ewa Cichowicz, Nowe Książki

Wprowadzone [tu] symbole i motywy dobrze oddają ideologiczne absurdy, losy opozycji czy szerzej - drogę do upadku systemu.

Paulina Wilk, Rzeczpospolita

Czasy kóz to pierwsza od wielu lat powieść macedońska przetłumaczona na język polski. Lektura z pozoru lekka, traktująca o kozach, porusza wiele zagadnień bardzo charakterystycznych dla bałkańskiego kręgu kulturowego.

Paulina Miernik, Polskie Radio
  • W <i>Głośnych historiach</i> zmyślenie goni zmyślenie, a szaleńczych pomysłów jest tyle, że śmiało wystarczyłoby ich na kilka wielkich powieści
  • <i>Adam Kłakocki i jego cienie</i> to przede wszystkim genialna przypowieść o przemijaniu i śmierci w białoruskich dekoracjach
  • <i>Ludzie szukają szczęścia...</i> dałoby się uznać za powieść stawiającą diagnozę współczesności
  • <i>Kto to jest ten Jan Olik?</i> przypomina bardzo Gombrowicza. Językiem - impulsywnym, niespokojnym, szyderczym - i ideą
  • Wiersze Bratkowskiego noszą w sobie niepowtarzalną energię, łączą potrzebę zaangażowania społecznego z prywatną refleksją
  • <i>Staś i Weronika</i> - tak mądrej i świetnie napisanej książki dla dzieci dawno nie czytałam
  • <i>To drugie światło</i> - tom to niecodzienny, zjawiskowy, do wielokrotnego czytania, smakowania i przytaczania
  • Karatkiewicz wyprzedził nie tylko Umberto Eco. W swojej antyewangelii pisze w taki sposób, że robi się i straszno, i śmieszno
  • Utwory Ratonia to krzyk rozpaczy i beznadziejność w szukaniu odzewu, który nigdy nie nadejdzie
  • <i>Rozmowa ze Spinozą</i> to błyskotliwa powieść młodego pisarza z Macedonii. To gotowy scenariusz filmowy
  • <i>Czasy kóz</i> to parabola bałkańskich losów. Trafna metafora, lecz także przepowiednia przyszłej tragedii półwyspu